Groeten uit de rimboe!

We zijn nu al weer 2 weken in Borneo en hebben nu voor het eerst in twee weken een redelijke wifi verbinding die zich leent voor een nieuwe post. De eerste dag in Borneo hebben we gespendeerd in Kota Kinabalu (KK) een stad zonder al te veel charme. In KK hadden we het al snel gezien en zijn we de volgende dag richting Mount Kinabalu vertrokken.

Mount kinabalu is de hoogste berg van Zuid-oost Azie. De berg steekt met kop en schouders uit tussen de omringende bergen uit en aan de voet van de berg is een mooi regenwoud te vinden. De 2 daagse beklimming van Mount Kinabalu schijnt zwaar te zijn, maar voor de meeste met een redelijke conditie goed te doen. De hutten op de  route naar de top worden alle gerund door een eigenaar wat de beklimming een belachelijk dure aangelegenheid maakt. Aangezien Nepal nog op onze planning staat als volgende bestemming hebben we de top maar gelaten voor wat hij is en hebben we ons prima een aantal dagen vermaakt in het regenwoud aan de basis van Mount Kinabalu.

Waar de term regenwoud vandaan komt hebben we trouwens nu wel ondervonden. Tijdens een van onze wandelingen in mount kinabalu NP  begon het te regenen. En als ik zeg regen bedoel ik ook regen. Goed voorbereid met poncho’s besloten we toch maar even te schuilen in een van de rusthutjes en te wachten tot de top van de regenbui voorbij was. En ruim een uur later zaten we er nog steeds..Tijdens het schuilen was ons al opgevallen dat het water als een klein riviertje over het wandelpad naar beneden stroomde. Toen de regenbui een klein beetje was geminderd (en we vooral ons geduld begonnen te verliezen) besloten we af te dalen. Dat water in berggebieden van boven naar beneden stroomt is voor ons kanoers geen verassing, maar waarom  moet alles over het enige wandelpad??  Het kleine beetje water wat boven bij de rusthut over het wandelpad naar beneden stroomde werd enkele meters lager een mooie kayakbare creek (Shit!) Verder afdalen was dus geen optie. Of wachten of een zwemtocht naar beneden. Een uurtje later was het water tot enkelniveau en konden we onze afdaling voortzetten. En tja dan houden ook je goretex schoenen het niet droog.

De dag na het regenbui-avontuurtje besluiten we door te reizen  naar Sandakan (een stad aan de oostkust van Sabah) voor het regelen van een jungle trekking. De busrit naar Sandakan was comfortabel. De bussen zijn ruim en hebben airconditioning, vol is vol, de bestuurder beschikt over een rijbewijs en de wegen zijn goed. Kortom bijna saai! Zoals hier gebruikelijk word je niet in het centrum van de stad afgeleverd maar gedropt op een  busstation een paar km buiten de stad ( vaak in de middle of knowhere) Vaak is er geen aansluitend vervoer en ben je aangewezen op taxi’s die uiteraard onderling afgesproken blanke-huid prijzen rekenen. De rit van 4km naar het centrum zou evenveel kosten als de 5 uur durende busrit naar Sandakan. Ja dag, we gaan wel lopen! We blijven Nederlanders. Nog geen 5 minuten later stopt er een auto die ons een  lift wil geven naar het centrum en zo belanden we bij de imam in de auto en worden we getrakteerd op een sightseeing tour door Sandakan.
En dat het voor de onwaarschijnlijk vriendelijke maleisiers niet ongewoon is om een gratis lift aan te bieden komen we later nog achter.

In Sandakan komen we erachter dat het zelf regelen van een jungletrip erg moeilijk is. Alles lijkt hier via ‘tours’ en touringbureau’s te gaan en onafhankelijk reizen wordt niet echt gepromoot.  Thomas en ik reizen het liefst onafhankelijk. Dit is vaak lastiger maar voor ons uitdagender. Tours zijn vaak overpriced en weet  je weet nooit waar je in beland (de boottocht naar flores maar te noemen)
Het reizen in Sabah (en ook in Sarawak komen we later achter) is hier dus ook niet altijd even makkelijk. Hoewel de busritten erg comfortabel zijn is het vervoer naar de nationale parken niet optimaal.  Aansluitende bussen zijn er vaak niet en dan ben je aangewezen op dure taxi”s. In Sandakan besluiten we uiteindelijk toch maar een 3 daagse jungle ‘package’ te boeken in kinabatangan, waar we achteraf absoluut geen spijt van hebben!

Het verblijf in de jungle is als hemel en hel. Het is warm en vochtig (niet nederlands warm, maar heet!) er zijn muggen en nog meer muggen. En dan zijn er nog de bloedzuigers! Bloedzuigers houden van bloed dus dat weten ze te vinden. Als ze niet door je anti-leech sokken komen dan kruipen ze wel door je mouw of elk ander mogelijk kiertje van je kleding. In dit geval was Thomas favoriet en bleef ik redelijk gespaard.

Het gezicht van orangutans en andere apen slingerend door de bomen, de tal van tropische vogels en en de krokodillen die wachten op een geschikte prooi is echter niet te evenaren. De boottochten op de kinabatangan river zijn super! En de ‘nighttreks’ meer dan gaaf. Met een zaklampje de jungle in om dieren die vooral s’nachts actief zijn te spotten.

Ook het bezoek aan de orangutan sanctuary en het rainforest discovery center waren beide  meer dan de moeite waard.  Na 2 dagen sepilok besluiten we de bus terug te pakken naar KK en vliegen we richting Bintulu (Sarawak).

In Bintulu is verder niet veel te beleven dus besluiten Thomas en ik snel door te reizen richting Lambir Hills National Park. Weer het regenwoud in! Na 2 dagen wandelen (in voor ons gevoel turks stoombad) hebben we de bus naar Niah caves national parks gepakt.

Ook hier merkte we dat het reizen met openbaar vervoer niet altijd optimaal is. Na een busrit van 2 uur belanden we op een splitsing van wegen in de middle of knowhere zonder aansluitend vervoer. Al gauw krijgen we een rit  van een taxichauffeur aangeboden maar we slaan het aanbod af en besluiten de gok te wagen en te gaan liften. Nog geen 2 minuten later krijgen we een lift aangeboden. 20km omrijden lijkt geen probleem te zijn!
Nog steeds verbazen we ons over de gastvrijheid en vriendelijkheid van de maleisiers.  Een glimlach is hier nooit teveel gevraagd. We proberen inmiddels veel kleine stukken te liften, gewoon omdat het leuk is!

We zijn nu in Sibu. Morgen pakken we de boot naar Kuching.

Groeten uit de rimboe!
Thomas en Anita

4 Comments

on “Groeten uit de rimboe!
4 Comments on “Groeten uit de rimboe!
  1. hallo thomas en anita
    prachtige pasfoto’s van thomas
    prachtige natuur foto’s
    wat een belevenis allemaal voor jullie heel verhaal weer wel mooi om iedere keer weer te lezen wat jullie allemaal ondervinden? meemaken
    geniet lekker denk aan jullie
    groetjes ma en jan

  2. echt super wat jullie allemaal mee maken en hoe jullie ons op de hoogte houden. we genieten vanuit ons kikkerlandje heel erg mee.

    lieve groeten, ronald en dorien

  3. Heel mooi Anita en Thomas, fijn dat jullie ons op deze manier ook van de mooie dingen op deze wereld laten genieten..
    Veel plezier!!

    Ma & Jan

Comments are closed.