Nepal – Het annapurna circuit

De eerste 3 weken Nepal zitten er al weer op, De tijd is gevlogen en wat hebben we al weer een hoop beleeft. Na aankomst in Kathmandu was het weer goed wennen om in een ontwikkelingsland terecht te komen. Wel was het een verademing dat de hoofdstraat van thamel, de wijk waarin de meeste toeristen verblijven en ook alle shops en restaurants op toeristen gericht zijn,  autovrij was geworden. Heerlijk om nu doorheen te kunnen lopen dus. Na een nacht goed slapen hebben we nog wat noodzakelijke aankopen voor de trekking gedaan, een beetje geslenterd door de straatjes en wat raftbedrijven bezocht voor eventueel een langere kajak tocht na de trekking.  Een dag later zaten we alweer in de bus naar Pokhara. Een ruim 9 uur durende busrit over ruim 200 km asfalt vol met gaten en enkele stops voor eten en drinken.

In Pokhara hebben we ingechecked in het hotel waar we 3 jaar geleden ook verbleven. Na 2 nachten en een dag met regelen van de porter/guide, slaapzakken, backpack voor de porter en de nodige chocola voor onderweg waren we op pad, met een taxi naar Besi Shahar, voor een klassiek rondje annapurna. 3 jaar geleden hebben we de annapurna basecamp trek, ook wel annapurna sanctuary genoemd gelopen. Dit maal willen we het annapurna circuit lopen, een tocht van ruim 200 km met vele hoogtemeters en als hoogtepunt de thorong la pass op 5416 meter.

De taxi bracht ons binnen 3 uur van Pokhara naar Besi Shahar,  vanwaar we een lokale bus pakten die ons over een offroad weg naar Nadi Bazar bracht. Tijd voor een lekkere lunch voordat we dan toch echt de benen aan het werk gingen zetten.  De eerste dag liepen we door tot Syange, De tweede dag tot net aan tot Tal. Helaas kwam ik (Thomas) doodziek aan en hebben we een extra nacht in Tal doorgebracht voordat ik mij weer wat beter voelde.  Waarschijnlijk had een op straat gekochte donut voor onze busrit vanuit Kathmandu me toch wat extra bijeffecten opgeleverd. Gelukkig was het na een dag weer voorbij.

Na Tal liepen we soms lange dagen,  maar ook wat kortere dagen om gewoon te genieten van de omgeving en niet te veel hoogtemeters te stijgen in één dag,  via Timang,  Dhikur Pokhari, Upper Pisang,  Ngawal naar Manang op 3540 meter hoogte. Elke dag zie je het landschap veranderen.  Steeds droger,  minder begroeiing. Elke dag kijk je uit op de marsyandi khola, één van de mooiste rivieren van Nepal.  In Manang verblijven we uiteindelijk 3 nachten om te acclimatiseren, maar ook om accomodatie te regelen voor de komende nachten waar minder keuze is en veel mensen dezelfde route lopen. Vooraf reserveren blijkt lastig maar als we heel vroeg vertrekken hebben we veel kans op een eigen kamer.

Eerst gaan we nog een dagtocht maken naar Icelake, een meertje op 4620 meter hoogte, wat ’s winters kan bevriezen. Vooral de klim is een uitdaging. Via Braga (3360) meer dan 1200 meter klimmen over steile paden,  met in het begin een paard wat in volle vaart over het smalle pad gerend kwam, en weer terug, was het toch wel even spannend. Desalniettemin kwamen we boven en het uitzicht was fantastisch. Het meertje zelf was misschien minder spectaculair, maar de vergezichten en uitzicht op de bijzondere bergmassieven was erg mooi.

Terug in Manang besteden we de laatste dag vooral met lezen,  af en toe even benen strekken en weer wat kleine inkopen doen voor de laatste paar dagen. Hierna vertrekken we ‘smorgens vroeg naar Yak Kharka. ‘Smorgens is het echt koud, het duurt best lang voor de zon de hele vallei bereikt heeft en we lopen vrij lang in de schaduw kant van de berg. We komen al vrij vroeg aan bij onze accomodatie. Na de lunch maak ik samen met Anil onze porter nog een kort rondje buiten om onze waterflessen te vullen bij het safe drinking water station en een klimmetje voor wat extra hoogtemeters.

Na Yak Kharka is Thorung Phedi onze laatste halte voor de pas. Op 4450 meter nog altijd 1000 meter onder de pas, maar niet minder indrukwekkend. Weer beginnen we vroeg en daarom komen we al om 9:15 aan, in ieder geval op tijd om de geboekte kamer, hier natuurlijk niet bekend, te bemachtigen. Weer na de lunch lopen we nog een stukje verder omhoog om wat extra hoogtemeters te maken. Dit is beter voor de acclimatisatie schijnt. Toch gaan we niet zover als anderen,  we bewaren onze energie liever voor de volgende ochtend,  als we om half 4 opstaan om om 4 uur te gaan lopen, in het donker met hoofdlampje en dikke kleren aan tegen de kou. We slapen alvast in onze thermo, in onze slaapzakken met deken er over heen.  Onze gevulde waterflessen liggen onder de deken tussen onze voeten,  zodat ze niet bevriezen. Ondanks dat alles bevriezen de flessen de volgende ochtend tijdens de klim nog steeds een beetje. Brrrr.

De klim duurt ongeveer 4 uur. De sterrenhemel is adembenemend.  Na het eerste uur word het steeds lichter en kan de lamp uit. Het duurt echter nog wel even voordat de zon daadwerkelijk voelbaar is. De meesten lopen zo vroeg de berg op,  omdat na een uurtje of 10 ‘smorgens de wind op de berg begint te waaien en dit erg koud is.  Nou zelfs zonder de wind is het al stervens koud.

Om iets over 8 hebben we de pas bereikt en maken we snel wat foto’s en genieten we even kort van het uitzicht.  Omdat Anita wat last heeft van hoogteziekte gaan we snel over naar de afdaling,  om verdere risico’s te beperken en het wat aangenamer te maken. De afdaling duurt ook ruim 4 uur, is misschien voor de benen nog wel zwaarder dan de beklimming en het eerste rustpunt voor een kopje thee is ruim 3 uur naar beneden. Gelukkig voelen we ons allemaal goed na het eerste stukje afdalen en komen we na een korte pauze al snel aan in Muktinath.

Muktinath is vergeleken met de normale dorpjes die we passeren al weer een vrij grote stad en een waar pelgrimsoord. Echter naast de tempel heeft de stad niet veel te bieden.  De volgende dag lopen we via wat weilanden en uiteindelijk een vrij nette weg naar kagbeni, weer bijna 1000 meter dalen,  waar we besluiten te slapen en te kijken hoe we verder gaan. We zijn nu 14 dagen aan het trekken,  en vanaf kagbeni verder naar beneden lopen over voornamelijk stoffige wegen met relatief vaak verkeer en een wind die alle stof in je gezicht blaast lijkt ons niet heel prettig. De volgende ochtend lopen we vroeg naar Jomson om op zoek te gaan naar een bus of jeep.  Uiteindelijk bleek de jeep het eerste te vertrekken en kwamen we ‘savonds laat aan in pokhara.

Inmiddels zijn we al weer een aantal dagen in Pokhara en zijn we aan het kijken wat we gaan doen:  een langere  kayakexpeditie of een safari in een van de nationale parken?

Groetjes,

Thomas & Anita

2 Comments

on “Nepal – Het annapurna circuit
2 Comments on “Nepal – Het annapurna circuit

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *